Surfing Los Lobos met Mencia Adventure Sailing

2 december 4.00 u. in de ochtend. De trip begint chaotisch: taxi te laat, inchecken mislukt, honderd euro bijbetalen aan Ryanair, maar gelukkig nog net op tijd voor onze vlucht naar Lanzarote. 

Er is een stevige swell onderweg. Voorspellingen van 2,5 m tot 3 m met 15 seconden. Voor de surf heb ik geen schrik. Wel voor de boot. Want we gaan zeilen. En daar heb ik ab-so-luut geen ervaring mee. Wat ik wel zeker weet, is dat ik behoorlijk snel zeeziek word. Dus ik neem alvast mijn eerste pilletje op aanraden van de apotheker. Spannend lijkt een understatement.

Landen op Lanzarote

Lanzarote is het meest oostelijke eiland van de Canarische Eilanden. Het is één groot vulkanisch landschap. In 1700 en 1800 waren er nog uitbarstingen die enkele dorpen bedolven onder een zee van lava. En zo ligt het eiland er ook nu bij. Er is geen boom of groen te bespeuren. Vooral pikzwarte lavasteen. Het lijkt wel een maanlandschap met hier en daar witte vierkante huisjes die random lijken uitgestrooid en vooral de kust bedekken.

Na een zachte landing nemen we een taxi naar Playa Blanca, waar we Robin en Sammy van Mencia Adventure Sailing gaan ontmoeten. Na een snelle rit op de tonen van lokale reggaetonartiesten zeulen we onze boardbags meteen de kade op, waar we hebben afgesproken met onze kapitein. Nog voor we het goed en wel beseffen krijgen we bezoek van de havenmeester. Blijkbaar is een ponton in een jachthaven geen plek voor boardbags (of surfers) en we worden vriendelijk doch kordaat verzocht om de kade weer te verlaten.

Gelukkig vaart dan plots Mencia de haven binnen. Ik ben een echte botenleek, maar ik kan toch niet anders dan onder de indruk zijn. We hijsen snel onze bagage aan boord terwijl Sammy de nukkige Spaanse havenmeester van ons overneemt. 

Wat me onmiddellijk opvalt: een zeilboot is één grote verzameling touwen, winches, haken, knopen, kabels en obstakels, én een tiny house op zee. Hoe groot Mencia ook is, er was geen plek om de boardbags rustig en gestructureerd uit te pakken. Geen ruime villa in Imsouane, maar wel héél cool! 

We varen meteen de haven uit. Onmiddellijk voel je de boot op en neer gaan op het ritme van de golven. Mijn maag bleef voorlopig rustig, maar het hoofd begon toch al een beetje te tollen. Geen zeemansbenen. Zoveel is duidelijk. 

Hijs de zeilen richting Los Lobos

Geen tijd te verliezen, dus we vertrekken meteen. Koers? Isla de Lobos, het kleine eilandje tussen Lanzarote en Fuerteventura. Zeilen lijkt een schril contrast met een passieve taxirit: touwen lossen, opspannen, winchen… Onze ankertattoo’s komen hier echt tot hun recht. Zeeman voor het leven!

Na een goed uur zeilen (zo’n zeilboot gaat ca. 10 km/u) gaan we voor anker op goed 100 meter van de point van Los Lobos. De voorspelde grote swell is nog niet aangekomen, maar er breken al kleine golven die zich machinaal rond de uitstekende rotspunt plooien. De wind staat N.O. Op Isla de Lobos reist er een berg uit het water die die wind deels blokkeert en funnelt. De wind draait rond de berg en blaast daarna perfect offshore.

De golven rolden fijn af met af en toe een leuke wall. Maar kleine golven betekenen ook weinig water, en de bodem is vulkanisch rif. Scherp en gekarteld.

Opvallend is dat bij deze swellrichting de eerste sectie heel traag is, maar dan word je verrast door een sectie die plots versnelt en hol trekt. Eén keer liet ik me verleiden. Ik surfte te ver door en belandde in enkel diep water op het rif. Rustig blijven en me geen tweede keer laten vangen.

Sammy had minder geluk. Ze viel achterover en kwam terecht op het rif. Resultaat? Een gescheurd wetsuit en een gapende wond. Zeilen hijsen en dus op naar de dokter in Corralejo voor een hechting of 5 en vooral ook voor een zwaar verdict: geen surf meer voor de komende dagen, en laat er nu net een mooie swell onderweg zijn.

Corralejo: pizza, livemuziek en slapen op een deinende boot

Het noodgedwongen doktersbezoek gaf T-man en ikzelf de kans om even door Corralejo te kuieren. Elk nadeel heeft zo ook zijn voordeel, nee? Mencia ging voor anker en met de dinghy voeren we onder het maanlicht naar wal.

Corralejo is gezellig: livemuziek, goede muzikanten, volle terrasjes. En de thuis van de derde beste pizzeria van heel Spanje, want voor de aardrijkskunde leken, de Canarische Eilanden zijn Spaans grondgebied voor de Afrikaanse kust. T-man had geen keuze. Op de kaart staat een pikante calzone met de naam Calzone Timanfire. Dat gaat pikken, sowieso.

Daarna vielen mijn ogen toe: te vroeg opgestaan, te lang reizen, zeilen, surfen,.. Alhoewel de boot best wel schommelde die nacht, sliep ik als een roos. Ik begon al te wennen. Laat die zeemansbenen maar komen!

Het leven aan boord van Mencia

Om ’s avonds nog een surfsessie te kunnen doen, hadden we bij aankomst alles als twee wildemannen in het salon gegooid, zonder onze bagage mooi uit te laden en in de kastjes te ordenen. Drie dagen later lag het er nog steeds. Surfers life, charmante chaos die perfect past bij een tiny house op zee.

De boot in het kort:

↳ Kajuit (het vooronder): twee bedden met de voeten naar elkaar. Subtiele bromance.
↳ Keuken (aan boord heet dat blijkbaar een kombuis): praktisch, met een kookvuur dat meebeweegt, zodat potten te allen tijde horizontaal blijven staan. Nooit gezien, zeer onder de indruk.
↳ Salon: leefruimte, opslagruimte en beetje chaos tegelijk (onze fout!!)
↳ WC: handleiding, pompen, klaar

Het leven aan boord dwingt tot eenvoud: zee, deining, wind, golven, diepte meten… De rest bestaat even niet. Wel zalig. Ik heb mijn laptop 4 dagen niet open gehad. 

Lobos, swell is coming.

Nog voor het eerste licht hijsen we de zeilen en zetten we opnieuw koers naar Isla De Lobos. Volgens Surfline was de swell wat vertraagd; eerst voorspeld rond de middag, nu pas tegen de avond.

We gooien het anker uit. De golven zijn inderdaad nog klein en ook best wel druk met locals die hun prioriteit steeds opnieuw claimden. Blijft vervelend. We pakken een paar setgolven, maar door het opkomende getij werd de golf steeds platter. Hoogtijd voor een pauze aan boord.

Ik zit in de kombuis van Mencia terwijl ik T-man zie zitten op het dek. Zijn snor steekt sterk af bij de kleur van zijn gezicht. Grauwgrijs. De zelfverklaarde zeeman in T-man kreeg het moeilijk. Zeeziek, en dat ondanks onze anker-tattoos. We zochten rustiger water op in de volgende baai die bescherming gaf tegen de swell uit het noorden. Even recupereren, wachten, en hopen dat de aangekondigde swell nog voor het donker aankomt.

Omdat we nu in de volgende baai voor anker liggen, en we door T-man’s grauwgrijze kleur niet meteen weer terug aan de point kunnen gaan liggen, moeten we ons verplaatsen met de dinghy. Dat wil zeggen met ons minirubberbootje 20 minuten tegen de wind en deining in kletsen op naar de point van Los Lobos. Op zich al een avontuur. De swell was wat gegroeid, maar nog niet zoals gehoopt. Mijn batterijen liepen snel leeg. Door 2 operaties (surfer’s ear weet je wel) was ik conditioneel nog niet op de afspraak. Elke golf maakte terugpeddelen lastiger en lastiger. Exit mijn armen. Jokke out. 

Tegen het einde van de sessie kwam de swell eindelijk door. T-man en Robin bleven golf na golf nemen, maar mijn tank was al even leeg. In het pikdonker, maar onder het licht van de volle maan voeren we met de dinghy terug naar Mencia. Eten, plannen maken voor de volgende dag en slapen. Voetje wrijf met T-man in de kajuit. 

Kapot.  

Los Lobos on fire.

5.40 u. De wekker gaat. Donkere wallen, deze keer echt niet goed geslapen door de deining. Koffie, banaan en peperkoek voor wat energie. T-man ziet eruit als een levend wrak. Wetsuits aan.
Met een Petzl op mijn hoofd varen we opnieuw met de dinghy naar Lobos. Grote golven, veel offshore wind, pikdonker en grote deining. We varen op gevoel en zien nauwelijks waar we zijn. De deining voelt surreëel. Veel spannender dan dit moet het voor mij niet worden, maar de zee geeft en neemt luidt een oude zeemansspreuk. En deze keer worden we beloond. De beloofde swell is aangekomen.

Er lag één catamaran op de spot die één surfer op een duidelijk veel te klein board voor deze swell had afgeleverd. De peak is voor ons alleen! Vanuit Corralejo vaart er een soort surftaxi op en neer naar Lobos. ETA voor het eerste bootje op de point is normaalgezien 7.15 u.. We hebben dus 30 minuten lang de break voor ons alleen. Na elke golf peddel ik zo snel mogelijk terug. Alles geven.

T-man fungeerde zoals gewoonlijk weer als de wave magnet. Ik pakte ook meteen een set. Nog één. Terug. Nog één. De eerste taxiboot komt aan, maar zonder locals. Het blijft verrassend rustig in de line-up.

Tweeënhalf uur dikke bakken met stevige 4 bft offshore. De laatste sectie werd een racetrack: alles of niets. Af en toe wat ‘shampoo’: niet helemaal in de barrel, maar wel een lip die je hoofd wast.

Veel euforie en straffe verhalen op de terugweg in het bootje, want dat kunnen we goed. En dan… pannenkoeken met gebakken appeltjes met kaneel. Sammy weet hoe je hongerige surfers moet verwennen (dank je)! Een mens heeft niet veel meer nodig. Na een dutje gaan we terug voor één laatste sessie. Op karakter. 

Los Lobos - de laatste sessie

De swell was nu pas echt aan het pieken. Opvallend: bijna iedereen lag op shortboards terwijl wij voor mid lengths kozen. Het was voor ‘average Joe’ surfers zoals ons heel moeilijk weg te raken met korte boards op de grote bakken. Daardoor lag de rest 30 tot 50 meter lager dan ons. Wij hadden de peak voor ons drieën. T-man en Robin gingen volledig los. Ik probeerde te volgen. Wat een sessie. Ik raakte amper nog in de dinghy gekropen. 

Terug naar Playa Blanca

Onder open hemel en vergezeld door de volle maan zetten we na het surfen meteen koers richting Lanzarote. Mencia voer scherp aan de wind terwijl Sammy benedendeks een heerlijke curry bereidde. Aangekomen gooide Mencia het anker uit net buiten de haven van Playa Blanca, mijn eindbestemming. De volgende ochtend was er snel en om 7.00 u. dropte de dinghy me in de haven, klaar om de taxi naar de luchthaven te nemen.

The day after

Alleen op de kade, wachtend op de taxi, zag ik Mencia voor een laatste keer het anker lichten.. Nog een laatste surfsessie en een hele dag sportief zeilen scheidden T-man van zijn terugkeer naar België. Het zou een prachtdag worden. De swell was nog net genoeg aanwezig voor een laatste ochtendsessie waarna Mencia onder volledig zeil koers zette naar Arrecife. 8 uur non-stop zeilactie later zet ook T-man finaal voet aan wal. Zijn laatste stop? Naar wat ik heb horen zeggen werd hij afgezet in het zeemanscafé Jolly Roger. Met opgeblonken gouden oorbel, zeemansverhalen vertellend tot in de vroege uren. Schip ahoi, en sowieso een zeemanstattoo rijker…

Robin en Sammy van Mencia Adventure Sailing, you were awesome. WAT EEN EPISCHE TRIP!
 

Good to know (om te gaan surfen met de Mencia)

• Zelf gaan surf 'n' sailen (of een ander avontuur)? Alle info via Mencia Adventure Sailing.

• Uit de boot vallen is gevaarlijk. Een zeilboot keert niet zo makkelijk om. Het gebeurt volgens Sammy en Robin nooit. Behalve bij T-man. Daar gebeurde het zowaar drie keer. Het kan dus wél.

• Niet voor iedereen: zeilen is geen 5-sterren Club Med. Het is avontuurlijk, intens, puur. 

• Surfen telt als douchen, verwacht geen luxe badkamer met badjas en haardroger. 

• Fuerteventura = veel wind. De vertaling is letterlijk ‘sterke wind’ 

• Sammy en Robin organiseren naast surfen nog een hoop andere avonturen. Zo varen ze binnenkort naar Antarctica met Seppe Smits om te gaan splitboarden. Mencia volgen doe je via Instagram. 

• Zeeziekte: neem goede pilletjes mee, maar geen R-Calm als je wil surfen, daar word je loom van. 

• Beetje werken tijdens de trip? Afrader! Computer amper open gehad: te moe én veel te veel beweging.

• Ik had te veel kleren mee: drie dagen in de pyjamabroek geleefd. Back to basics.

Welke surf quiver ging er mee?

Een grote swell. Dus wij kozen voor wat extra volume. Op een zeilboot is er niet overdreven veel plaats, dus 2 boards per persoon! Welke boards namen we dan wel mee?

PUKAS Magnetic 6.8: gestroomlijnde mid-length met verfijnde rails. Het board heeft een classic look maar een moderne layout. Doordat de Magnetic net iets smaller is dan je doorsnee mid gaat het board makkelijk van kant naar kant. Het is een twin fin, dat wil dus zeggen: instant snelheid!

PUKAS/ Mc. Tavish Rayo Verde 7.2: net als de Pukas Magnetic ook een mid-length, en net als de magnetic ook een iets smallere outline. De Rayo Verde is een round pin, met een hele pulled in tail en 50/50 rails. De twin fins krijgen versterking van een channel om te houden wanneer het echt nodig is. Een levendige step-up voor de grotere dagen. Snel weg, snel surfen en heel wendbaar!

PUKAS Axel Lorentz Lady Twin 7.4: een mid-length met heel verfijnde rails en channels in de bottom. De outline is iets ronder met veel volume in de neus en een round pin als tail. Ook weer een twin fin waarbij de channels zorgen voor acceleratie en hold wanneer het board op snelheid is. Denk een derde vin, maar zonder drag. Met dit board surf je makkelijk double overhead en kan je, ondanks de lengte, ook nog eens lekker tegen de lip gaan.

Firewire Slater Designs Houdini 6.8: een rasechte minigun voor de betere golven in de lichte Firewire constructie. Kan ook makkelijk om met holle golven. Quad set up voor maximum drive en hold. Geshaped door Tokoro en dé go-to van Kelly wanneer Cloudbreak echt on fire is. Dit board bleef als back up de hele tijd op de boot. 

Slotwoord over de Mencia surftrip

Hoe groot is de kans dat je maanden op voorhand boekt en drie dagen later exact de juiste swell, wind en timing krijgt?

Heel klein.

We zijn gelukzakken. 

Surf, eat, sleep, repeat. 

Liefst op Mencia.